Avustralya’da 1935 yılında tarım zararlılarıyla mücadele etmek amacıyla doğaya salınan Güney Amerika kökenli “Aga kurbağaları” (Cane Toad), zamanla ülkenin en büyük çevresel sorunlarından biri haline geldi. Şeker kamışı tarlalarındaki böcek popülasyonunu kontrol altına almak için Hawaii’den getirilen yalnızca 102 kurbağa, günümüzde kıtanın dört bir yanında 200 milyonu aşan bir istilacı nüfus oluşturdu.
DOĞAL MÜDAHALE HATASI
Tarım uzmanları tarafından şeker kamışı zararlılarıyla savaşmak için doğaya bırakılan bu kurbağaların, hedeflenen böcek türleri ile aynı yaşam alanını paylaşmadığı anlaşıldı. Hedef böcekler bitkilerin üst kısımlarında yaşarken, Aga kurbağaları zemin seviyesinde yaşamaktadır. Bunun sonucunda beklenen biyolojik mücadele gerçekleşmedi. Kurbağalar, hedeflenenden ziyade yerli küçük canlı türlerini avlamaya başladı.
ZEHİRLİ AVLANMA TEHDİDİ
Aga kurbağalarını durdurulamaz kılan en büyük faktör, başlarının arkasındaki bezlerden salgıladıkları “bufotoksin” adlı son derece zehirli maddedir. Avustralya’nın yerli yırtıcıları olan timsahlar, dingolar, yılanlar ve keseli kediler bu zehre karşı bağışıklık taşımadıkları için kurbağaları avladıklarında hızla hayatlarını kaybediyor. Bu durum, kıtanın besin zincirinin üst basamaklarında ciddi bir nüfus azalmasına yol açmakta.
HIZLA YAYILIM
Aga kurbağalarının bir dişisi, tek seferde 8 bin ila 30 bin arasında yumurta bırakabilme kapasitesine sahip ve iribaşları bile zehirlidir. Bu yüksek üreme hızı, türün yayılmasını daha da hızlandırıyor. Zorlu iklim koşullarına ve kuraklığa karşı yüksek direnç gösteren bu canlılar, her yıl yeni bölgelere doğru yayılmaya devam ediyor. Hükümet ve çevre örgütleri, istilayı yavaşlatmak için halkı insani yöntemlerle kurbağaları öldürmeye teşvik etmekte ve yerli yırtıcıları korumak amacıyla çeşitli bilimsel projeler yürütmektedir.
